فیزیک برای زندگی

وبسایتی ویژه ی تمامی دوستاران فیزیک

فیزیک برای زندگی

وبسایتی ویژه ی تمامی دوستاران فیزیک

فیزیک برای زندگی

وبسایت فیزیک برای زندگی ، به جهت آموزش فیزیک ( برای علاقه مندان در تمامی گروه های سنی ) توسط موسسه ی آموزشی فرهنگی محمد راه اندازی شده است. این وبسایت برای کلیه ی علاقه مندان به فیزیک ، دانش آموزان و اساتید دانشگاه دارای مطالبی مفید و غنی شده می باشد که می تواند ضمن ارتقای سطح علمی شما ، برای زندگی بهتر به شما کمک کند. ما ، می کوشیم تا مطالب فیزیک را به روشی نوین آموزش دهیم و درک و فهم آن را ساده تر سازیم .
بی صبرانه منتظر نظرات ، انتقادات و پیشنهادات شما هستیم.
http://physics1.blog.ir

دیدگاه شما !
در حال تکمیل ...
آخرین دیدگاه ها

۵ مطلب با کلمه‌ی کلیدی «اخترفیزیک» ثبت شده است

۱۳مرداد
در شبی صاف و بدون ابر ، شاید بدون دوربین یا تلسکوپ هم بتوانید بیش از دو هزار ستاره را در آسمان ببینید . اما اگر از یک تلسکوپ یا دوربین استفاده کنید ، می توانید هزاران ستاره را در آسمان شب ببینید که نورشان بیش از اندازه ضعیف است و با چشم غیر مسلح نمی توان آن ها را دید .
بسیاری از ستاره ها در ظاهر مجموعه هایی را تشکیل می دهند که صورت های فلکی نام دارند . ستاره شناسان عهد باستان ، این مجموعه ی ستاره ها را بر پایه ی شکل ظاهری خاصی که داشتند ، نام گذاری می کردند . از میان صورت های فلکی ، تعداد کمی از آن ها مهم و بسیار معروفند که می توان صورت های فلکی اسد و عقرب را نام برد .
شناخت ستاره ها
ستاره ها نیز مانند خورشید ، کره هایی از گاز های داغ آتشین هستند که انرژی خود را به صورت انرژی نورانی و گرمایی و دیگر انواع تابش پخش می کنند . اندازه ی ستاره ها یکسان نیست . قطر ستاره های غول پیکر به صد ها میلیون کیلومتر می رسد ، در حالی که اندازه ی ستاره های نوترونی کم و بیش به اندازه ی یک شهر است .
ستاره ها به دلیل فاصله ی بسیار زیادشان ، خیلی کوچک به نظر می رشند . نور نزدیک ترین ستاره به زمین ، یعنی آلفای قنطوروس ، چهار سال طول می کشد تا به ما برسد . به همین دلیل ستاره شناسان می گویند این ستاره چهار سال نوری با ما فاصله دارد .
زندگی و مرگ ستاره ها
ستاره ها نیز مانند جانداران متولد می شوند ، زندگی می کنند و سرانجام می میرند . ستاره ها از توده ابری از گاز و غبار موجود در فضا تشکیل می شوند که سحابی نام دارد . نیروی گرانش موجب می شود بخشی از این ابر بزرگ گاز و غبار ، در هم فرو ریزد و در اثر همین فرو رفتن و فشرده شدن ، کره ای چگال تر ( سنگین تر ) را پدید می آورد . دمای این توده ی فشرده در مرکز آن به اندازه ای زیاد می شود که درون آن واکنش های هسته ای روی می دهد و سرانجام در پی آزاد شدن مقدار بسیار زیادی انرژی ، ستاره متولد می شود و شروع به درخشیدن می کند . مدت زمان زندگی یک ستاره و چگونگی مرگ آن به اندازه ی ستاره بستگی دارد . ستاره ای مانند خورشید پیش از آن که به پایان عمرش برسد ، تا ده میلیارد سال هم به درخشیدن خود ادامه می دهد . این ستاره پیش از مرگش منبسط می شود و به ستاره ی بزرگی به نام غول قرمز تبدیل می شود و رفته رفته به صورت یک کوتوله ی سفید در می آید .
ستاره های بزرگ تر عمر کوتاه تری دارند . زمانی که چنین ستاره هایی می میرند ، منبسط می شوند و جثه ای بسیار بزرگ پیدا می کنند که ابر غول نام دارد ، سپس انفجار بسیار بزرگی روی می دهد که ابرنواختر نام دارد و تکه های آن به اطراف پخش می شوند . در اثر این انفجار ، هسته ی ستاره فرو می ریزد و ستاره متراکم می شود و شاید به ستاره ی نوترونی بسیار چگال تری تبدیل شود که جرم یک سر سوزن از این ستاره به میلیون ها تن می رسد . با این که هسته ی ستاره به کلی ناپدید می شود و ناحیه ای با جاذبه ی بسیار زیاد به وجود می آورد که سیاهچاله نام دارد . نیروی جاذبه ی سیاهچاله ها به قدری زیاد است که حتی نور هم نمی تواند از میدان گرانش آن بگریزد . اختر شناسان بر این باورند که سیاهچاله ها انرژی کهکشان های فعال و پر انرژی را فر اهم می آورد .

مقایسه ستاره ها
ستارگان ، اندازه های گوناگونی دارند ؛ کوچک ترین ستاره در این تصویر ، خورشید است که کوچک ترین ستاره است .
یک ستاره ی سرخ ابر غول ، هزاران برابر از خورشید ما بزرگ تر است .

برای آشنایی با موارد مرتبط دیگر مطالب وبسایت فیزیک برای زندگی را ببینید ...

نظر شما در مورد این مطلب چیست ؟ در بخش نظرات منتظریم !

با فیزیک برای زندگی همراه باشید ...

گروه فیزیک
۱۰مرداد

خورشید ، ماه و زمین » خورشید فرمانروای منطقه ی ما در فضاست . خورشید ، این ستاره ی محلی ما ، همانند همه ی ستارگان آسمان شب است ، با این تفاوت که به ما بسیار نزدیک تر است . خورشید در فاصله ی 150 میلیون کیلومتری کره ی زمین قرار دارد و میلیون ها بار از دیگر ستارگان به زمین نزدیک تر است .

این ستاره ( خورشید ) مانند همه ی ستارگان ، مقدار بسیار زیادی انرژی در فضا پخش می کند که بیش تر به صورت انرژی گرمایی و نوری است . این انرژی کره ی زمین را جای مناسبی برای زندگی میلیون ها گونه از جانداران ، از گیاهان میکروسکوپی گرفته تا وال های غول پیکر ، ساخته است .

امروزه دانشمندان در پی یافتن راهکار هایی هستند تا خورشید در فراهم کردن انرژی انسان نقش بیش تری داشته باشد . در آینده ی نزدیک ، سرچشکه ی انرژی پایان پذیر ( تجدیدناپذیر ) مانند نفت و زغال سنگ ، به پایان می رسند . اما انرژی پایان ناپذیر خورشید ، هم چنان به سطح کره ی زمین گسیل می شود .

انسان مدت هاست که از انرژی خورشیدی استفاده می کند . مثلاً پیل های خورشیدی نیروی الکتریسیته ی فضاپیما ها را فراهم می کنند و نیروگاه های خورشیدی نیز با متمرکز کردن گرمای خورشید بر روی آینه های بسیار بزرگ ، نیروی برق تولید می کنند .

 

همجوشی هسته ای در خورشید

تصویری از خورشید

گردش روزانه ی زمین

هنگام روز حرکت خورشید را در پهنه ی آسمان می بینیم و فکر می کنیم که خورشید به دور زمین می گردد ، در حالی که چنین نیست . حرکت خورشید از یک سوی آسمان به سوی دیگر ، به این دلیل است که کره ی زمین در هر روز یک بار یه دور خود می گردد . همچنین زمین ضمن گردش به دور خود ، پیرامون خورشید هم می گردد که مدت زمان این گردش کامل 365/25 روز یا به بیان دیگر ، یک سال است .

کره ی زمین از لایه های گوناگونی ساخته شده است . زیر لایه ای از هوا به نام جو ، لایه ای سنگی و سخت و نازک به نام پوسته ، سطح زمین را پوشانده است . پوسته هم بر روی لایه ی سنگی و ضخیم تری به نام گوشته قرار گرفته است . مرکز کره ی زمین نیز که هسته نامیده می شود ، از توده ی بسیار بزرگی از مواد مذاب ساخته شده است که جنس آن از آهن و نیکل است .

پوسته ی زمنی از بخش هایی به نام ورقه ی قاره ای ساخته شده است که جا به جا می شوند . در اثر جا به جا شدن این ورقه ها ، قاره ها از یکدیگر فاصله می گیرند ، آتش فشان ها فوران می کنند یا زمین لرزه ها به وجود می آیند . همچنین در اثر عمل هوازدگی و جاری شدن آب در سطح زمین ، فرسایش روی می دهد که حتی بلند ترین کوه ها در اثر فرایند تدریجی فرسایش ، سرانجام به تپه هایی کوچک تبدیل می شوند .

 

کره زمین

زمین ، زیستگاه ما

ماه

درست همان طور که خورشید هنگام روز ، در آسمان نمایان می شود ، ماه نیز شب هنگام در آسمان خودنمایی می کند . ماه ، تنها قمر زمین به شمار می رود که ماهی یک بار به دور کره ی زمین می گردد . و در این مدت با توجه به آن که خورشید چه بخشی از کره ی ماه را روشن می کند ، شکل های ظاهری گوناگونی به خود می گیرد .

قطر کره ی ماه حدود یک چهارم قطر کره ی زمین است . از آن جایی که کره ی ماه کوچک تر است ، نیروی جاذبه یا گرانش کم تری نسبت به زمین دارد . اما گرانش ماه به اندازه ای است که سبب پیدایش جریان های جزر و مد در سطح آب های اقیانوس های زمین می شود .

کره ی ماه بدون جو و آب است و تا امروز ( 10 مرداد ماه 1394 هجری شمسی ) تنها جرم آسمانی است که انسان توانست قدم بر سطح آن بگذارد . بین سال های 1969 و 1972 میلادی ، دوازده فضانورد با سفر به کره ی ماه ، در سطح آن راه رفته اند .


تصاویری واقعی و زیبا از کره ی ماه

برای آشنایی با موارد مرتبط دیگر مطالب وبسایت فیزیک برای زندگی را ببینید ...

نظر شما در مورد این مطلب چیست ؟ در بخش نظرات منتظریم !

با فیزیک برای زندگی همراه باشید ...

گروه فیزیک
۱۴تیر

نجوم و اخترفیزیک چیست ؟ » در تاریکی شب ، هنگامی که به آسمان تاریک و قیرگون نگاه می کنید ، در واقع عمق فضا و جهان هستی را می بینید . به گمان نیاکان نخستین ما ، جهان از ستارگانی که به آسمان میخکوب شده اند ، ستارگان سرگردان ( سیاره ها ) ، ستارگانی که آسمان را جارو می کنند ( ستاره های دنباله دار ) و ستارگانی که فرو می افتند ساخته شده بود که این تصور رازآلود آن ها را به وحشت می انداخت !

نخستین بار ، نزدیک به 5 هزار سال پیش ، کاهنان آموزش دیده ی نخستین تمدن های خاورمیانه مانند تمدن مصر و بابل ، به بررسی روش مند آسمان پر ستاره ، پرداختند ، هدف اصلی آن ها از این بررسی ها ، یافتن نشانه هایی از خوش یمنی با بدشگونی ( منظور بدیمنی است که به غلط این گونه خوانده می شود ) در زمان انجام کار ها بود . آن ها بر این باور بودند که هر آن چه در آسمان ها روی می دهد ، به نوعی بر زندگی انسان ها اثر می گذارد . این باور که طالع بینی نام داشت ، هزاران سال پابرجا بود . امروزه به خوبی می دانیم که هیچ کدام از این باور ها پایه های علمی ندارند عده ای هنوز بر این باور ها معتقدند و عده ای بر این باورند که این باور ها خرافاتی بیش نیستند!

نخستین ستاره شناسان

با وجود این ، نخستین بررسی هایی که طالع بینان عهد باستان برای شناخت اسرار آسمان ها انجام دادند ، راه را برای توسعه ی دانش ستاره شناسی باز کرد . ستاره شناسی بررسی علمی اجرام آسمانی است . ستاره شناسی نوین با کوشش های نیکلاس کوپرنیک ، کشیش و پزشک لهستانی ( 1543 - 1473 ) و گالیلئو گالیله ، دانشمند ایتالیایی ( 1642 - 1564 ) آغاز شد .

کوپرنیک پی برد که کره ی زمین و دیگر سیاره ها ، به دور خورشید می گردند و بخشی از اعضای خانواده ی خورشید یا منظومه ی شمسی هستند . پیش از آن همه گمان می کردند که تمام اجرام آسمانی به دور کره ی زمین می گردند . گالیله یکی از نخستین کسانی بود که تلسکوپ ( دوربین نجومی ) را برای بررسی بهتر اجرام آسمانی ساخت . او ، با بهره گیری از تلسکوپ توانست ماه و تغییر های ظاهری سیاره ی زهره را ببیند و چهار قمر سیاره ی مشتری را نیز کشف کند .

دانش امروز ستاره شناسی

امروزه ستاره شناسی برای بررسی راز های ستارگان و فضا به تلسکوپ ها وابسته است . تلسکوپ های پیشرفته ی کنونی بسیار بزرگ هستند و با آینه های غول پیکرشان نور ضعیف اجرام آسمانی دور دست را دریافت می کنند . از رادیو تلسکوپ ها نیز برای دریافت و جمع آوری امواج رادیویی که ستارگان و کهکشان ها پخش می کنند استفاده می شود . هم چنین تلسکوب هایی را به کمک ماهواره ها به فضا فرستاده اند تا اعماق فضا و جهان هستی را به روشنی و وضوح رصد کنند و پرتو هایی که از زمین نمی شود شناسایی و ردیابی کرد ، دریافت و جمع آوری کنند .

ماهواره ها پیشتازان کاوش های فضایی انسان هستند که اغلب از آن ها با عنوان " مرز نهایی " یاد می شود . عصر فضا در چهارم ماه اکتبر سال 1957 میلادی آغاز شد . در آن زمان فضاپیمای روسی اسپوتنیک 1 در مدار زمین قرار گرفت .  به دنبال این موفقیت ، یوری گاگارین ، فضانورد روسی ، در دوازدهم آوریل سال 1961 با فضاپیمای وستوک1 به فضا پرتاب شد و در مدار زمین قرار گرفت و دوران چیرگی انسان بر فضا آغاز شد .

راه پیش رو در ستاره شناسی

از دهه ی 1960 میلادی ، با راه افتادن فضاپیماهایی با نام شاتل فضایی که می توان بار ها از آن ها استفاده کرد و ساخت ایستگاه های فضایی در مدار زمین و گام نهادن انسان بر سطح کره ی ماه ، سفر های فضایی تقریباً به صورت یک برنامه ی عادی در آمده است . در قرن بیست و یکم ، شاهد بازگشت دوباره ی انسان به کره ی ماه و ساخت پایگاه های همیشگی در سطح ماه خواهیم بود . فضانوردان پس از این کار  ، گام بلند دیگری برای بشریت بر می دارند ، و به کره ی مریخ می روند که به سیاره ی سرخ معروف است .



این سحابی ( ابری از گاز درخشان ) که به نام سحابی چشم گربه معروف است ، آخرین لحظه های عمر ستاره ای مانند خورشید را نشان می دهد که پس از منفجر شدن ، پوسته ای از گاز درخشان از خود بر جای می گذارد .


نظر شما در مورد دانش ستاره شناسی و نجوم و اخترفیزیک چیست ؟ در بخش نظرات منتظریم !

با فیزیک برای زندگی همراه باشید ...

گروه فیزیک
۱۳تیر

سفر به مریخ » مدتی پیش یک شرکت بین المللی به نام « مارس وان » اعلام کرد در سال 2023 قصد دارد 4 نفر را به مریخ بفرستد . تکنولوژی های امروزی فقط اجازه ی یک سفر یک طرفه به مریخ را مهیا کرده است ، یعنی این چهار نفر قرار نیست ، هیچ وقت به زمین بازگردند . البته این پروژه قرار است ادامه پیدا کند و هر دو سال یک بار گروه دیگری به مریخ اعزام شوند و در نهایت جمعیت زیادی روی مریخ مستقر شوند . شاید برایتان جالب باشد تاکنون ، بیش از هفتاد ایرانی هم برای این سفر اعلام آمادگی کرده اند . که 3 نفر پذیرفته شده و به مریخ می روند ! اکگر شما هم دوست دارید این بلیت یک طرفه سفر به مریخ را داشته باشید به آدرس www.mars-one.com مراجعه نمایید .


سفر به مریخ

نظر شما در مورد سفر به مریخ چیست ؟ در بخش نظرات منتظریم !

با فیزیک برای زندگی همراه باشید ...

گروه فیزیک
۱۳تیر

کاوشکر فیله ( philae ) پس از 600 ساعت دوباره به کار افتاد ! این کاوشگر با ارسال پیام « سلام زمین ، صدای مرا می شنوی ؟ » به « روزتا » ( روزتا نام ماهواره همراه فیله است ) روزتا نام در توئیتر ، دانشمندان را از راه افتادن دوباره اش ذوق زده کرد ! روزتا هم در جواب به آن توئیت گفت « یک خبر عالی ! فیله ، کاوشگر من بیدار شده است ! »

فیله ، نام روبات کاوشگر سازمان فضایی اروپاست که آبان ماه سال گذشته روی دنباله دار پی 67 فرود آمد . اما بعد از حدود 60 ساعت نمونه برداری و ارسال اطلاعات به زمین ، شارژش تمام شد و از کار افتاد . دلیل از کار افتادن فیله نبود نور خورشید بود ، در واقع این روبات برای فرودش دچار مشکل شد و در نهایت داخل شکافی افتاد که باعث شد نور کافی به آن نرسد و باتری های خورشیدی اش نتوانستند شارژ َکافی به دست آورند . این اتفاق با نزدیک شدن دنباله دار به خورشید برطرف شد ، انرژی مورد نیاز کاوشگر تأمین شد و بعد از گذشت 600 ساعت فیله دوباره به کار افتاد ! وظیفه ی اصلی فیله جمع آوری اطلاعات و بررسی دنباله دار است . فیله و روزتا 10 سال پیش به فضا پرتاب شدند و پروژه شان یکی از پر خرج ترین فعالیت های فضایی تاکنون بوده است . کاوشگر فیله حدود 100 کیلوگرم وزن دارد و فرود سختش روی دنباله دار یکی از مهم ترین اتفاقات فضایی در سال های گذشته بوده است .

جالب است بدانید اسم کامل دنباله دار پی 67 ، چوریوموف گراسیمنکو ( Ghuryumov Gerasimenko ) یعنی اسم فردی است که آن را کشف کرده است . این دنباله دار در سال 1969 میلادی کشف شد . 


تصویری خیالی از کاوشگر فیله

نظر شما در مورد بیدار شدن کاوشگر فیله چیست ؟ در بخش نظرات منتظریم !

با فیزیک برای زندگی همراه باشید ...

گروه فیزیک

پشتیبانی

360 رنگ
حمایت از ما
خانه
درباره ما
همکاری با ما